Od cząstek do fal: zmiana paradygmatu w naukach o zdrowiu 



Wprowadzenie do wykładu na temat cząstek, fal i przyszłości medycyny. Ustalona nauka uczy nas postrzegania wszechświata jako zimnej, nieskończonej i (w większości) pustej przestrzeni, w której druga zasada termodynamiki wszystko niszczy. Kto nie chce wierzyć w nieunikniony, chaotyczny upadek, może zdecydować się na interpretację religijną, duchową lub ezoteryczną – z wszechwiedzącymi, mitologicznymi istotami, które według własnego uznania osądzają losy ludzi. Ponieważ nauka stanowi dziś niepodważalny fundament prawdy, stajemy przed pytaniem, jak powinniśmy kształtować nasze życie pomiędzy dwoma nie do pogodzenia modelami wierzeń: jednym, który jest obiektywnie wrogi i aktywuje nasz instynkt „przetrwania najsilniejszych”, oraz innym, który jest subiektywnie przyjazny i sprzyja naszej empatii oraz gotowości do współpracy.

Ten trudny wybór między nauką a wiarą, obiektywizmem a subiektywizmem, pozostawia wielu z nas w szarej strefie, w której, niezależnie od naszych rzekomych przekonań, powoli pochłania nas niepewność, wielkie pytanie. Co właściwie tu robimy i w jakim celu?

Egzystencjalne wątpliwości przenikają przez szczeliny współczesnego ludzkiego doświadczenia, nawet na skrajnych biegunach naszych systemów wierzeń. „Pełna miłości pozytywność” głęboko uduchowionej osoby odzwierciedla „zimną rzeczywistość” jej ściśle naukowo zorientowanego kolegi. Oba świadczą o poczuciu nieszczerości, które graniczy z rozpaczą. A co, jeśli ten trudny wybór między dwoma niedoskonałymi modelami przekonań jest sztuczny?

A co, gdyby współczesna nauka, jaką znamy, była częściowo konstruktem zorientowanym na zachowanie i politykę, mającym na celu zmuszenie nas do zaufania coraz bardziej scentralizowanemu, autorytarnemu systemowi?

A co, gdyby większość systemów opartych na wierze była w równym stopniu skonstruowanymi systemami kontroli zachowań, mającymi pomóc nam radzić sobie z zasadniczo wadliwym konstruktem społecznym?

A co, gdyby bardziej precyzyjna nauka mogła przedstawić inteligentny, spójny wszechświat w taki sposób, aby zaspokoić naszą duchową potrzebę głębszego sensu, a jednocześnie spełnić naukowe standardy przewidywalności, spójności i powtarzalności?

Wyobraź sobie spójną narrację, która zawiera samorozwijającą się kompozycję muzyczną o uniwersalnym zasięgu, nierozerwalnie związaną z indywidualną świadomością, łączącą obiektywne i subiektywne w cudownie pozytywną dynamikę, a co najlepsze, dającą się udowodnić za pomocą fizyki, matematyki, geometrią i muzyką – bez konieczności tworzenia przepaści między umysłem a nauką. Być może właśnie tego potrzebuje lekarz.

---

Amon
www.strefa44.pl
www.strefa44.com.pl